Het eerste bericht dat ik postte na de hartstilstand van Jack was een foto van het Ronald McDonaldhuis.
Inmiddels 11 jaar geleden. Wat gingen wij een rollercoaster in. Van rustig thuis, naar een huiskamer vol politie, ambulancepersoneel en trauma arts. Naar een helse rit in een ambulance en daarna de chaos, paniek en angst op alle gezichten in de traumakamer in het Erasmus MC. Toen volgde de loopbrug naar de IC van het Sophia Ziekenhuis. Daar lag Jack dan aan alle slangen en in een "eskimopak".
Het enige wat we konden doen was bij hem zijn.
Wat een rust gaf het ons dat we terecht konden in het Ronald McDonaldhuis. Daar waar de rollercoaster af en toe even stil stond, waar we konden opladen, huilen, koken en samen zijn met Benjamin en onze familie en vrienden. Dichtbij Jack, zodat we elk moment, ook midden in de nacht bij hem konden zijn. Zo vreselijk dankbaar dat dit mogelijk was.
Tijd om iets terug te gaan doen. Want elke ouder zou bij hun zieke kind moeten kunnen zijn ❤️
